wordpress counter

Интересни факти од историјата на зимницата

Приготвувањето зимница е во полн ек. Но, знаете ли дека конзервирањето на храна е познато од многу одамна? Основната цел била да се продолжи рокот на траење на продуктот и неговиот квалитет во текот на целата година.

Интересно е дека овој процес датира некаде од крајот на 18-тиот век, кога францускиот војсководец Наполен Бонапарта, загрижен за исхраната на својата војска, понудил парична награда на личноста која ќе развие метод со кој храната ќе има подолг рок на траење.

По 15 години експериментирање, Николас Аперт е тој кој ги поставил темелите на зимницата. Имено, Аперт утврдил дека храната не се расипува ако доволно се загрее, а потоа се чува во садови во кои не влегува воздух. Во годините што ќе следат најголеми потрошувачи на конзервирана храна ќе бидат токму војниците.

Со тек на времето, тој процес толку се усовршил што овие производи започнале да стануваат дел од исхраната и на населението. Многу подоцна Луј Пастер ќе објасни дека храната не се расипува поради фактот што топлината ги уништува микроорганизмите кои се главна причина за расипување на продуктите.

Еден од најстарите методи на конзервирање на храната е ферментацијата. Зеленчукот се конзервира со млечно-кисело вриење. При киселење, на почеток е присутно поголема количина микроорганизми, но со тек на времето, условите се прилагодуваат на развој на бактерии со млечно вриење, кои ќе помогнат да се конзервира храната.

Како се конзервира зеленчук?
Постојат два типа. Киселење со вриење со сол или без неа и со зачини (краставици, мешунки, репа, незрели домати, зелка) или конзервирање без влегување на воздух во раствор од оцет и други органски киселини (мали краставици, пченка, морков, грав, грашок, карфиол). Притоа се користат различни раствори – кај краставици 5-6% раствор, кај зелката 2-35%, додека за маслинките е потребен солен раствор од 7-10%. Ферментацијата се одвива на собна температура.

Related Posts with Thumbnails